เคยดูข่าวที่ญี่ปุ่นเป็นข่าวถ่ายทอดสดชายคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินออกจากสถานีรถไฟแห่งหนึ่ง. ชายคนนี้เป็นคนธรรมดา, ไม่ใช่ดารา, ไม่ใช่คนดังแต่มีคนหลายคนมารอมอบดอกไม้และรายการข่าวถึงขนาดต้องไปทำข่าวของเขา.

ชายคนนี้ที่เป็นข่าวเพราะเขาเป็นคนคนแรก (และคงเป็นคนเดียว) ท่ีแวะลงสถานีรถไฟทั้งประเทศมาแล้ว. และที่ข่าวไปถ่ายทอดทำข่าวเพราะว่าเป็นสถานีสุดท้ายในญี่ปุ่นที่เขาแวะเป็นสถิติที่เขาสร้าง. เขาเล่าว่าเขาชอบรถไฟมากๆจนกระทั่งเกิดความคิดที่จะไปแวะทุกสถานีรถไฟในญี่ปุ่นให้ได้. เขาใช้เวลา (ถ้าจำไม่ผิด) กว่า 30 ปีที่จะไปเที่ยวแวะสถานีทุกสถานีให้หมด. สถานีรถไฟแต่และที่เขาจะใช้เวลาลงไปที่ชานชลา, บันทึกว่ามีทิวทัศน์หรือสิ่งปลูกสร้างอะไรบ้าง. สมัยที่ยังไม่มีกล้องเขาก็วาดรูปเอา, เขียนแผนผังเอา. พอเขามีกล้องถ่ายรูปเขาก็ถ่ายรูปเก็บไว้. ข่าวพาไปดูที่บ้านเขามีอัลบัมและสมุดจดเก็บอยู่ในตู้เป็นภูเขาเลากา. บางสถานีเขาต้องเสียเวลาทั้งวันเพื่อไปที่นั่นเพียงแค่ลงไปที่ชานชลาบันทึกสิ่งต่างๆ, รถไฟไม่รอเขา. บางครั้งเขาต้องนอนที่ชานชลาต่างจังหวัดเพราะเที่ยวรถไฟมีน้อยมาก.

เขาเป็นคนทำงานรับเงินเดือนธรรมดา. แต่ตอนหลังที่มีคนรู้ข่าวเขาก็เป็นที่รู้จักและมีคนทาบทามให้เขียนเรื่องราวสถานีต่างๆลงนิตยสารของคนรักรถไฟด้วย. ทำให้เขาประทังชีพได้.

ก่อนจบข่าวเขาให้สัมภาษณ์ว่า "สิ่งที่เขาทำไม่ใช่เรื่องพิเศษเรื่องยาก ใครๆก็ทำได้ครับ". ผมนึกในใจ "เรื่องง่ายแต่ยาก".

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าในโลกนี้ยังมีเรื่องง่ายแต่ยากหลายเรื่อง. บางสิ่งที่เป็นเรื่องธรรมดาแต่กลับทำไม่ได้. ในกรณีของคนนี้ต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องง่ายจริงแต่สิ่งที่ยากคือพลังงานที่เขาทุ่มเท, ความพยายาม, ความมุ่งมั่นซึ่งไม่มีใครเทียบได้ง่ายๆ.

Comments: blogger